شاهد: تغییر قبله در نیمه ماه رجب یا شعبان سال دوم هجرت اتفاق افتاد؛ زمانی که پیامبر در بنی سلمه بن عوف نماز می خواند، وحی شد به طرف کعبه نماز بخواند و پیامبر دو رکعت باقیمانده را به آنسوی خواند.
به گزارش شاهد به نقل از مهر، دشمنی صهیونیست ها با مسلمانان مربوط به امروز و روز گذشته نیست، این دشمنی ریشه تاریخی دارد که از زمان بنی اسرائیل و تا زمان ظهور اسلام و امروز که آنرا در ایجاد دولت جعلی اسرائیل می بینیم در سرزمین های غرب خاورمیانه وجود داشته است. حجت الاسلام محمد عابدی عضو هیات علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی و پژوهشگر قرآنی در گزارشی مفصل به موضوع یهود در تاریخ اسلام و قرآن پرداخته و به تفصیل آنرا در چند بخش در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده است که در چند بخش تقدیم خوانندگان می گردد. دشمنی و تقابل یهودیان علاوه بر این که در سالیان پس از تشکیل حکومت اسلامی پیامبر تشدید شد، تغییر شکل هم یافت، همچون می توان به این نمونه ها اشاره کرد:
نقض پیمان و تعهد و فتنه گری
در سال دوم یهودیان در چند مورد به معارضه با مسلمانان روی آوردند و متن پیمان نامه خود با پیامبر را نقض کردند. بعنوان مثال برای تعقیب کاروان تجارتی قریش، در رجب سال دوم هجرت، هشتاد نفر از مهاجران به فرماندهی عبداللّه بن جحش از طرف پیامبر اعزام شدند. مسلمانان پس از طی مراحل، بین دو کار متحیّر ماندند؛ یکی این که اگر آن روز را که پایان رجب بود، صبر می کردند، ماه حرام تمام می شد ولی ممکن بود قافله قریش وارد حرم شوند و مسلمانان نتوانند در حرم بجنگند. از یک طرف، اگر در همان روز می جنگیدند، جنگ آنها در ماه حرام واقع می شد. عاقبت آنان جنگ در ماه حرام را ترجیح دادند. وقتی خبر به پیامبر رسید ناراحت شد و فرمود: من هیچ گاه دستور نداده بودم در ماه حرام جنگ کنید. یهودیان کوشیدند در سایه این اختلاف، فتنه جدیدی ایجاد کنند. عاقبت با نزول آیه ۲۱۷ سوره بقره این فتنه ناکام ماند.
خود برتر بینی در مسئله قبله
یکی از شگردهای یهودیان برای اصیل نشان دادن دین خود، این بود که به مسلمانان می گفتند: پیامبر شما چیزی ندارد و همه چیز او از ماست؛ اگرچه مخالف دین ماست، به طرف قبله ما نماز می خواند. با مطرح شدن تغییر قبله، «تفَلَنُوَلِّیَنَّکَ قِبْلَهً تَرْضَاهَا ۚ فَوَلِّ وَجْهَکَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ » تو را به طرف قبله ای که می پسندی، می گردانیم. پس روی به جانب مسجدالحرامکن.۳. قومیی ی تغییر ناپذیر و پایدار بر گمراهی! در مورد همین مسئله تغییر قبله قرآن در آیه ای دیگر سخنان سفیهانه یهودیان را رد کرد: «سَیَقُولُ السُّفَهَاءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلَّاهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِی کَانُوا عَلَیْهَا ۚ قُلْ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ ۚ یَهْدِی مَنْ یَشَاءُ إِلَیٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ» «از مردم آنان که سفیه اند، خواهند اظهار داشت: چه چیز آنها را از قبله ای که رو به روی آن می ایستادند برگردانید؟ بگو: مشرق و مغرب، از آنِ خداست و خدا هرکس را بخواهد، هدایت می کند». این رویداد در نیمه ماه رجب یا شعبان سال دوم هجرت اتفاق افتاد؛ زمانی که پیامبر در بنی سلمه بن عوف نماز می خواند، وحی شد به طرف کعبه نماز بخواند و پیامبر دو رکعت باقیمانده را به آن سوی نماز خواند. اعلام این دستور الهی چنان برای یهود شکننده بود که عده ای از اشراف خودرا نزد پیامبر فرستادند که: اگر قبله ات را برگردانی، از تو پیروی خواهیم کرد. ولی خداوند در آیه ای از سوره بقره پاسخ مجدد به آنها داد و فرمود: برای اهل کتاب هر برهان و نشانه ای که بیاوری، از قبله تو پیروی نخواهند کرد و تو نیز از قبله آنها پیروی نمی کنی و آنها هم پیرو قبله یکدیگر نخواهند بود. هرگاه بعد از آگاهی پی خواهش های ایشان بروی، از ستمکاران خواهی بود.
بعد از پایان نبرد بدر، نیرومند شدن اسلام یهودیان را به شدت به هراس انداخت. یهودیان بنی قینقاع بیش از تمامی در هول و هراس بودند. آنان قدرت اقتصادی مدینه را در دست داشتند و با یهودیان خیبر و وادی القری که خارج از مدینه بودند، از حیث موقعیت فرق داشتند. به همین دلیل کوشیدند به شیوه های مختلف جبهه اسلام را کم رونق کنند. از این روی از طرق مختلف مانند سرودن اشعار توهین آمیز، مسلمانان را آزار می دادند. پیامبر (ص) ابتدا میان جمعیت آنان حاضر شد و خواهان به انتها رسیدن خباثت ها شد ولی آنان گفتند: گمان برده اید ما نیز مثل قریش از رموز جنگ بی اطلاعیم! قدرت فرزندان قینقاع را زمانی می فهمید که با آنان به نبرد برخیزید. آنان به این هم اکتفا نکردند و حتی مزاحم یکی از زنان مسلمان شدند. بدنبال خشم مسلمانان، یهودیان به قلعه های خود پناه بردند و پانزده روز در محاصره مسلمانان ماندند و عاقبت به قضاوت یکی از یاران پیامبر تن در دادند. عبداللّه بن اُبی منافق که با آنان پیش از اسلام هم پیمان بود به رسول خدا اعتراض کرد، ولی پیامبر تصمیم خودرا گرفت و آنان را اخراج کرده و آنان با تحویل اسلحه و ثروت خود به عباده بن صامت، به وادی القری و از آنجا به نواحی شامات رفتند. و بدین سان یک گروه از سه گروه یهودیان مدینه از این شهر خارج شدند.
منبع: شاهد
